Yaþadýðýmýz hayatta iþlerin yolunda gittiðini düþündüðümüz anlarda çok farklý sürprizlerle karþýlaþabiliriz. Belki anlýk bir dalgýnlýk ya da küçük bir hata, yaþamýmýzý alt üst edebilir. Ancak yaptýðýmýz bu hata yüzünden yaþamýmýzýn geri kalan kýsmýný çekilmez duruma getirmek doðru deðildir. Önemli olan içine düþtüðümüz sýkýntýlý durumdan kurtulmak için çaba göstermektir. Yaþamý çekilmez durumdan yaþanabilir hale getirmektir.

Adem Bey, eþi Saadet Hanýmla birlikte mutlu ve huzurlu bir yaþam sürmekteydi. Kýzlarý Aygül ve Nurgül ise yaþamlarýnýn en güzel yanýný oluþturmaktaydý.  Adem Bey bir kamu kurumunda yönetici olarak görev yapýyordu. Saadet Haným ise kendisini evine ve çocuklarýna adamýþtý. Baþarýlý bir avukat olmasýna raðmen çocuklarý olduktan sonra bürosunu kapatýp ev hanýmý olmuþtu.

Adem Bey, Saadet Haným ve kýzlarý Aygül ve Nurgül ile harika bir aileydi.

Havanýn güzel olduðu bir hafta sonu yine ailece pikniðe gitmiþlerdi. Piknikte çok güzel eðlendiler. Aile bireylerinin her birinin yüzünde güller açmýþtý adeta.

Adem Bey akþam olmadan evde olmak istiyordu. Çünkü akþama babasý ve annesi ziyarete gelecekti. Bir gün önceden gelebilselerdi pikniðe beraber gitmek istiyordu ama böyle denk gelmiþti. 

Adem Bey akþama annesi babasý geleceði için gaz pedalýna yükleniyordu. Bir ara Saadet Haným, hýz yaptýðý konusunda Adem Bey’i uyaracak oldu. Ama alacaðý cevap zaten belliydi:

—Saadet! Biliyorsun hayatým babamlar gelecekler. Çok geciktik.
—Adem biliyorum ama yine de çok hýzlý gidiyoruz gibi geliyor.
—Merak etme caným sen. Ben usta þoförüm.
Saadet Haným, üstelemenin yararsýz olduðunu anladý ve baþka bir þey söylemedi. Orman yolunu þehir merkezine baðlayan kavþaða yaklaþtýklarýnda Adem Bey hala çok hýzlýydý. Kavþaða geldiklerinde hýzýný kesmeden sol tarafa baktý ve serbest olduðunu gördü. Yola çýktý ve yolun ortasýna geldiðinde çok güçlü bir korna sesi ile irkildi. Ne yapacaðýna karar veremedi. Aracýn içinden çýðlýklar yükseldiðini hatýrlýyordu:
—Adeeeem! Dikkat et, kamyooon!
—Babaaaaaaaaaaaa!
—Anneeeeeeeeeeee!
—Adeeeeeeeeeeemm!
Sonrasýný hatýrlamýyordu Adem Bey. Çünkü sað taraftan gelen kamyonu son anda fark etmiþti ama iþ iþten geçmiþti. Kamyonu fark ettiðinde kendisi ve ailesi kamyonun altýndaydý. Gözünü açtýðýnda, kendisini karanlýk birdünyada buldu. Zorlanarak konuþtu:
—Neredeyim ben? Ne oldu bana?
Kendisine cevap veren olmadý. Ancak hemþirenin sesi kulaklarýnda çýnladý:
—Doktor bey! Hasta kendine geldi!
Doktor, Adem Bey’in yanýna geldi ve sakin sakin konuþmaya baþladý:
—Beyefendi geçmiþ olsun. Trafik kazasý geçirmiþsiniz. On beþ gündür uyuyordunuz. Þu anda hastanemizdesiniz. Kolunuzda, bacaklarýnýzda ve kafatasýnýzda kýrýklar var. Lütfen hareket etmeyin! Çok aðýr ameliyat geçirdiniz. Tekrar geçmiþ olsun.
Adem Bey, ne söyleyeceðini bilemedi. Bir süre sustu. Kaza, hastane, kýrýk, ameliyat… Uyumadan önceki halini hatýrlamaya çalýþýr gibiydi. Kaza yapmadan önceki tek hatýrladýðý yer eþinin ve çocuklarýnýn çýðlýklarý oldu. Sahi onlar neredeydi? Diðer odalarda mý yatýyorlardý acaba? Onlar da mý yoðun bakýmdaydý? Dahasý oda neden karanlýktý? Gözlerini sesin geldiði tarafa yöneltti ve sordu:
—Iþýk yok mu? Oda niçin karanlýk?
—Beyinden aldýðýnýz aðýr hasarla görme yeteneðinizi kaybettiniz.
—Ýleride tekrar görebilirim ama deðil mi?
—Üzgünüm. Bunu söylemek zor ama tekrar görmeniz imkânsýz.
Adem Bey, boþluða bakarak sýzlandý. Ailesini merak etti:
—Eþim nasýl, durumu aðýr mý? Ya kýzlarým? Aygül, Nurgül de yoðun bakýmda mý? Onlar neden gelmedi doktor?
Doktor sustu. Cevap vermedi, veremedi. Adem Bey, doktorun susmasýndan endiþelendi:
—Konuþsana doktor bey! Eþim Saadet Bulut, kýzlarým Aygül Bulut, Nurgül Bulut.
Doktor, dili ile diþinin arasýnda bir þeyler söyler gibiydi:
—Baþýnýz sað olsun beyefendi. Allah sabýr versin.
—Ne dedin doktor sen! Eþim, kýzlarým, olamaz! Aman Allah’ým!
Doktor, odadan çýkarken, hemþireye talimat verdi:
—Kýzým,  hasta þoka girmesin. Dikkat edin, hareket etmemesi lazým. Sakinleþtirici verin!
—Anlaþýldý doktor bey.
Adem Bey için kabus dolu günler baþlamýþtý. Eþinin ve çocuklarýnýn ölümüne sebep olduðu düþüncesiyle sürekli kendisini suçladý. Kendisine geldikten sonra, polisler ifade almak için yanýna geldiðinde ise sesinin tonunu yükselterek avazý çýktýðý kadar baðýrdý:
—Bakýn bana! Ben katilim! Eþimi öldürdüm. Kýzlarýmý öldürdüm. Ben katilim. Atýn beni hapislere! Yok, hapislere atmayýn, beni de öldürün. En aðýr ölüm nasýlsa öyle öldürün. Yaþamak istemiyorum. Ben katilim. Yaþamak istemiyorum. Ben katilim. Beni öldürün… Kýrýklarý iyileþti. Yaralarý iyileþti. Sargýlarý çözüldü. Ama dilindeki sözcükler asla deðiþmedi:
—Ben katilim. Yaþamak istemiyorum. Beni öldürün.
Hastaneden taburcu edildi. Kamudaki görevinden malulen emekliye ayrýldý. Akþamdan sabaha kadar aðladý, görmeyen gözleri kurudu. Kendini suçladý. Komþularý feryatlara dayanamadý. Dilinde hep ayný sözler vardý:
—Ben katilim. Yaþamak istemiyorum. Beni öldürün.
Aradan geçen yýllar, Adem Bey’in acýsýný hafifletmek yerine daha da perçinleþtirdi. Komþularýna söylenip durdu:
—Allah rýzasý için zehir yok mu? Bana zehir verin! Beni öldürün ne olur!
Kapýnýn önünde bir insan sesi duysa, bir týkýrtý iþitse hep ayný þeyi söyledi.
Bütün komþularý Adem Beyin durumuna üzülürken köþe baþýndaki komþusu Ziya Bey, Adem Bey’e bir oyun oynamak istedi. Eþi Hatice Haným mutfakta gözleme yapýyordu. Eþine seslendi:
—Hatice, iki gözleme fazla yap da Adem Bey’e götüreyim.
—Yapayým Ziya, iyi düþünmüþsün. Hem bir bak adamcaðýza, Allah göstermesin canýna kýyar falan…
—Merak etmeyin, o kendine bir þey yapamaz!
Hatice Hanýmýn yaptýðý gözlemeleri bir tepsi ile Adem Bey’e götüren Ziya Bey, kapýdan seslendi:
—Adem Bey! Sana güzel bir haberim var. Kaç zamandýr zehir isteyip duruyordun ya! Seni kurtarmaya geldim. Haným gözleme yapmýþtý. Getirirken ben de içine zehir kattým. Ye de kurtul! Buyur!
Adem Bey, bu þok teklifle adeta sarsýldý. Bir yandan her zaman istediði ölüme çok yaklaþmýþtý. Sefilliðin sonu gelmiþti artýk. Diðer yandan yaþama veda edecekti. Eline gözlemeyi aldý, bir o yana çevirdi bir bu yana çevirdi. Ne yapacaðýný bilemedi. Ziya Bey ise tahrik eden sözler söyledi:
—Ne oldu Adem Bey, korkuyor musunuz yoksa?
—Yok, hayýr korkmuyorum da þey… Aslýnda bugün kendimi ölüme hazýr hissetmiyorum sadece. Bu gözlemeler dursun da ben yarýn yiyeyim.
—Korkma Adem Bey korkma Afiyetle ye gözlemeleri! Zehir falan yok. Hatta bir ucundan ben koparýp yiyeyim.
Ziya Bey, gözlemenin bir ucundan koparýp yedi ve Adem Bey’e þunlarý söyledi:
—Adem Bey. Ölümden korkman ayýp deðil. Asýl Allah’ýn verdiði cana kastetmen günah. Geçmiþte bir hata yapmýþsýn, bu doðru. Ama her gün kendini cezalandýrman yanlýþ. Ölümü istemen hata. Kimin, ne kadar yaþayacaðýný ancak Yaratan bilir. Onun için her gününü zehir etme!

Adem Bey, ikinci defa þok olmuþtu. Ama kendisi ile yüzleþme vaktinin geldiðini öðrendi. Dahasý hayatla yüzleþme zamaný gelmiþti. Ya bir kenarda oturup sýzlanmaya devam edecekti. Ya da yaþamýnýn geri kalan kýsmýný daha kaliteli sürdürebilmek için elinden geleni yapacaktý.
Eþinin ve çocuklarýnýn acýsýný asla unutmadý. Ama yaþama dört elle sarýldý. Çok güzel gitar çalmaya baþladý. Konservatuara kayýt yaptýrdý. Yardýma muhtaç insanlarýn desteði ve umudu oldu.

Adem Bey için eþi ve çocuklarý ölmemiþti. Ýçinde yaþatýyordu onlarý. Ama onlarý yaþatmanýn baþka yollarý da olmalýydý. Mahalledeki okulun binasý öðrencilere yetmiyordu. Ek derslik yapýlmasý gerekiyordu. Milli Eðitim Müdürlüðü ile görüþerek ek binanýn masrafýný üstlendi. Okulun adý Bulut Ýlköðretim Okulu olarak deðiþtirildi. Okulun giriþinde Saadet Hanýmla, çocuklarý Aygül ve Nurgül’ün resimlerinin bulunduðu bir köþe yapmýþlardý.
Adem Bey’i mutlu eden bir baþka teklif sürücü kursundan gelmiþti. Sürücü kursu müdürü, Adem Bey’den trafik konusunda kendisini yetiþtirmesini ve kursiyerlere trafik dersi vermesini istemiþti. Adem Bey, önce kendisini yetiþtirecek kurs ve seminerlere katýldý. Daha sonra sürücü kursundaki kursiyerlere iyi bir sürücü olmanýn inceliklerini anlattý.

Yaþadýðýmýz hayatta iþlerin yolunda gittiðini düþündüðümüz anlarda çok farklý sürprizlerle karþýlaþabiliriz. Önemli olan içine düþtüðümüz sýkýntýlý durumdan kurtulmak için çaba göstermektir.