Öyle çok pazarlýk ettim ki Seninle ey Rabb’im. Sen çaðýrýnca, kendime ayýrdýðým vakitlerden çalýndýðýný düþündüm. Ezan okununca, sevdiklerimle geçirdiðim zamanlarýn azalmasýndan korktum.
Vakit girince, içim “cýz” etti hep. Odamdan uzaklaþtým, býraktým iþimi, bozdum keyfimi; öylece namaza durdum. Ayak diredim, “az sonra kýlsam da olur!” dedim. “Az sonra”larým “çok sonralar”a döndü, geç kaldým, geç kalmaktan utanmadým. Sonunda ayaklarýmý sürüye sürüye vardým huzuruna.
Pazarlýðýmý vaktin daralmýþlýðýný bahane ederek yeniden ileri sürdüm. Kaçýyordu namaz ya; o yüzden

çabucak kýldým, selam verdim, hemen kalktým, rahatladým. Oysa rahatlýðý Sana borçluyum. Aðrýmayan her bir diþim kadar huzur borçluyum Sana.

Damarlarýmýn her bir noktasýnda pýhtýlaþmayan kaným kadar sükûnet borçluyum Sana. Tenimin kaþýnmayan her bir noktasý kadar rahatlýk borçluyum Sana. Diþlerim aðrýyacak olsa her biri için harcayacaðým zaman Senin. Kaným pýhtýlaþýp damarlarým týkanacak olsa, her defasýnda ýzdýrap ve korkuyla geçireceðim saatlerin hepsi Senin. Tenim her noktasýnda yýrtýlacakmýþ gibi acýyacak olsa, kendi kendime dar geleceðim huzursuz günler Senin.

Gün oldu; usandým. Sabrýmý tükettim; tükendim. Kendimi yontmaya heveslendim. Benden istediðin zamaný çok gördüm. Benden istediðini, benim için istediðini bile bile, huzurunda huzursuz durdum. Fazla buldum namazýn rekatlarýný; kýsaltmak için bahaneler aradým.

Günümü delik deþik etmeni, iþimin arasýna kesintiler sokmaný, hayatýmýn ortasýna duraklar koymaný, uykumu bölmeni lüzumsuz gördüm. “Beni bana býrak!”larla durdum huzuruna; içim baþka bir yerlerin türküsünü söylerken, ben seccadende, belki sadece bedenimle, mýhlý kaldým.

Oysa Sen, dileseydin dar edebilirdin zamaný bana! Bir uçurumun dibine savrulmuþ bir arabada çaresizce Sana yalvartýyor olabilirdin beni. Korkulu bir savaþýn orta yerinde ateþ ve kan kusan bombalarýn altýnda günümü de, iþimi de, uykumu da, hatta rüyalarýmý da delik deþik etmelerini takdir edebilirdin. Düþmeyen bombalar kadar, uçuruma savrulmayan arabalar kadar geniþlik borçluyum Sana.

Ýçten pazarlýktý benimkisi. Öyle içten ki kendime bile söyleyemedim. Gözlerimle birlikte gönlümü de secdene kilitlemeyi çok gördüm. Kendimi sýfýrlamayý, benliðimi hiçe indirgemeyi beceremedim. Ensemde kaderin sýcacýk nefesini hissedecek o teslimiyetin vadisine inemedim. Acelem vardý; alnýmý koyduðum gibi kaldýrdým seccadeden. Bütün benliðimle aþaðý inemedim. Ýþim vardý, secdemi iþime zaman kazandým. Secdeye kalbimi de sýðdýrmaya çalýþmadým. Uykum vardý, secdemi sýð býrakýp uykumu derinleþtirdim.

Ýtirafýmdýr:
Bencilliðimi de sýrtýma alýp rükûlarda eritemedim. Bedenim eðilirken huzurunda, “emrolunduðum gibi dosdoðru olma”nýn aðýrlýðýný sýrtýma almayý erteledim. “Sýrasý deðil!”di; “hele dur; sonra da olur!”du. En Sevgili’ni bir gecede ihtiyarlatan emri üzerime alýnmadým.
Sen dileseydin, çocuðumun cýlýz nabýzlarýnýn eþliðinde, loþ ve neþesiz bir yoðun bakým odasýnda, gözümü de gönlümü de, umutsuzca, çaresizce, ürpertiyle, korkuyla bir monitörün ekranýna kilitleyebilirdin. Dileseydin, yeryüzünün sükûnetini bir anda kesip, küçücük bir duvar kýpýrtýsýnýn gölgesinde, mini mini bir sarsýntýnýn beklentisi içinde saçlarýma aklar düþürebilirdin.
Ýçten pazarlýk mý denir buna?

Sen bilirsin Seninle ettiðim pazarlýðý. Kendime sakladýðým ve hatta kendimden de sakladýðým sýr bu. Dilime bile deðdirmekten korktuðum, aðzýma almaktan utandýðým öyle bir sýr iþte. Fýsýldamasý bile acý veriyor ya…

Meselâ, uzayýnca Fatiha, uzayýnca sûre, heceler sanki özgürlüðe giden yolu taþlar gibi kestikçe, “bitmez þimdi bu namaz!” dediðim çok oldu. Ama içimden. Kimseler duymadý.
Bir Sen duydun beni ey Rabb’im. Sýrrýmý bir Sen bildin. Kendimi lüzumsuz hissederken seccadenin üzerinde, dudaðým anlamýna yetiþemediðim kelimeler için oynarken, Sen beni söylediðimden fazlasýyla duydun, söyleyemediðimi de, dile getiremediðimi de bildin. Ruhumu alýp uzaklara gittiðim halde, bir bedenimi býraktýðým halde huzurunda, kovmadýn beni, yakýnlýðýnda tuttun.

Ýtirafýmdýr;

Öyle anlatýldýðý gibi özleyebilmeyi beceremedim henüz namazý… “Aradan çýkarmaya çalýþtýðým” oldu namazý. Geçiþtirdim namazý. Bir “sorun”du çözdüm, hallettim. Selam verip sonra yaþamaya baþladým… Yaþamayý namazýn içinde aramalýydým. Namazý yaþamanýn içine sýzdýrmalýydým oysa. Bilemedim.

Kafa tuttum, ayak diredim, pazarlýk ettim; ama Sen utandýrmadýn, yine yine yine huzuruna aldýn beni. Her secdede rahmetinle okþadýn alnýmý. Her rükûda “aferinler” fýsýldadýn gönlüme. Her vakitte yeni bir sayfanýn aklýðýna çaðýrdýn ruhumu. Yüzüme vurmadýn. Azarlamadýn. Aþaðýlamadýn. Hepten umut kesmedin benden. Yok saymadýn. Utandýrmadýn.

Pazarlýk ettiðimi Seninle bir Sen bildin ey Rabb’im. Kimselere söylemedin. Sýrdaþým Sensin, bir Sana açabilirim içimi, bir Senin beni ayýplamandan korkmam. Ben iþte böyleyim; yine “bana ait”lerin hesabýndayým. Baþka kime söyleyeyim? Baþka kimin anlayýþýndan medet umayým?

                                             SENAÝ DEMÝRCÝ