Öðretmenler için en büyük zorluklardan biri de çocuklarý, düþünmeleri için cesaretlendirmektir. Çocuklara sýnýflarda ders vermenin ve gerçek olarak öðretilen þeylerin cevabýnýn yazýlarak dersleri tatmin edecek bir þekilde tamamlamak yapýlan tek þeydir. Bu iðrenç metot düþünmeyi öðretmez.

Bugünün okullarýnda eksik olan en üzücü þey, temelleri ezber yoluyla öðretmektir. Mesela, temel aritmetik ve Türkçe'nin ezber yoluyl öðrenilmesi ve sonra çocuða düþünmesi için araçlar verilmesi gereklidir. Bu sýkýcý gelebilir, ama her çocuk ders programýný ezbere bilmekle övünür. Her çocuk ayrýca kitabýn sayfalarýnda gördükleri kelimeleri seslendirebilmekten heyecan duyar çünkü dilin ana hecelerini öðrenmiþlerdir.

Altmýþlarda ortaya atýlan yeni bir öretim metodu, temelin ezberle alýnmasýnýn gerekliliðini ortadan kaldýrmaya çalýþtý. Ama ayný zamanda çocuklarýn ezberlemeyi öðrenmeleri umuluyordu. Eðitim sisteminde baþarýlý olan çocuklar anahtar kavramlarý daha çok evde öüreniyorlardý ve sonuç olarak okul onlara çok kolay geliyordu. Temelleri okul dýþýnda almayanlarýn ise okulda öðrenme umutlarý hiç yoktu ve böylece evden fazlaca harçlýk koparma þansý yakalayan çocuklarýn gerisine düþüyorlardý.

Fikir, insanlarýn kelimelerin anlamlarýný anlamalarý için heceleri öðrenmelerine ihtiyaçlarý olmadýðýydý. Bir insanýn bir kelimenin anlamýný öðrenebilmesi için heceleri öðrenmesinin gerekli olmadýðý gerçeðiyle birlikte ortada olan þey, hecelerin öðrenilmemesiyle heceleme standartlarýnýn düþtüðüydü. Heceleri öðrenmek, kelimeleri telaffuz etmede, okumada ve öðrenilen kelimeleri kullanmada özgüven aþýlýyor.

Marva Collins, eðitilmesi imkansýz denen öðrencileri mükemmel öürenciler haline getirmiþ ünlü bir eðitimcidir; çocuklara bir sene içinde beþ sýnýf ilerlemeyi saðlatmýþtýr. Bir öðretmenin öðrenciye öðretilen þeyi okumasýnýn ve çocuklar dersi kendileri okumadan önce her yeni kelimenin tartýþýlýp telaffuzunun, kullanýmýnýn ve yazýmýnýn öðretilmesinin gerekliliðine inanýyor. Onun yaklaþýmý temel olarak saðduyudur.

Marva Collins genellikle “Otuz yýllýk öðretim hayatým boyunca birkaç tane öðrenme özürlü öðrenci tanýdým. Ne var ki, birçok ama birçok öðretme özrünün kurbaný olmuþ öðrenci tanýdým” sözüyle anýlýr.

Marva Collins'i okuduðumda beni ilk etkileyen þeylerden biri Ronald Reagan'ýn ABD baþkanlýðý döneminde, daha ileride olan öðrencilerin, öðrendiklerini henüz dersi anlamamýþ olanlara anlatmalarý için onlarý cesaretlendirmesiydi.

Biri birþey öðrendiðinde, öðrendiklerini baþkalarýna anlatmak zorundadýr, anlatýlan þeyi anlamak birden bire daha büyük birþey olur, çünkü öðrenci þimdi öðretmen olmuþtur. Bu da öürenme deneyimini güçlendirir ve þimdi öðretmen olan öðrenci için bir tür öz disiplin saðlar.

Eðer bütün öðretmenler Marva Collins'Ýn yaklaþýmýný alsalardý, hiçbir çocuðun düþünmesi için cesaretlendirilmesine gerek kalmazdý. Týpký bir orman yangýný baþlatan bir yýldýrým gibi olurdu.

Öðrenme sürecini anlamak o kadar da zor deðil. Yetiþkinler bile zihinlerinin yenilenmesiyle dönüþüme uðrayabilir, hayata daha açýk bir zihinle bakarlar ve baþlarýna bela olan birçok zorlukla nasýl baþedeceklerini görmüþ olurlar; hayatýn onlar için sahip olduðu hazineyi almalarýna engel olanlarý bile.