Yaþli Kizilderili Reisi kulübesinin önünde torunuyla oturmuþ, az ötede birbiriyle boguþup duran iki köpeði izliyorlardý.Köpeklerden biri beyaz, biri siyahtý ve oniki yaþindaki çocuk kendini bildi bileli o köpekler dedesinin kulübesi önünde boðuþup duruyorlardý. Dedesinin sürekli göz önünde tuttuðu, yanýndan ayýrmadýðý, iki iri köpekti bunlar.

Çocuk, kulübeyi korumak için biri yeterli görünürken niye ötekinin de oldugunu, hem niye renklerinin illa da siyah ve beyaz oldugunu anlamak istiyordu artýk. O merakla sordu dedesine. Yaþli reis, bilgece bir gülümsemeyle torununun sýrtýný sývazladý.

`Onlar,` dedi, `benim için iki simgedir evlat.`

`Neyin simgesi?` diye sordu çocuk.

`Iyilik ile kötülügün simgesi. Aynen su gördügün köpekler gibi, iyilik ve kötülük içimizde sürekli mücadele eder durur. Onlarý seyrettikçe ben hep bunu düsünürüm. Onun için yanýmda tutarým onlarý.`

Çocuk, sözün burasinda, mücadele varsa, kazanani da olmali diye düsündü ve her çocuga has bitmeyen sorulara bir yenisini ekledi:

`Peki, sence hangisi kazanýr bu mücadeleyi?`
 
Bilge reis, derin bir gülümsemeyle baktý torununa:

Hangisi mi evlat? Tabiki ben hangisini daha iyi beslersem!