Edebiyat… Güzel sanatların en güzeli, en incesi, en içteni. Şairler, yazarlar, şiirler, yazılar hepsi bizi, bizim hayatımızı anlatıyor. Hüzünlerimizi, sevinçlerimizi, heyecanlarımızı, dileklerimizi, tesellilerimizi, öfkemizi ve daha nice dile getiremediklerimizi… Edebiyat mı yapıyor tüm bunları? İnanılır gibi değil biliyorum ama tam da böyle işte. Şu kısa hayatın tadı tuzu olur muydu şiirsiz, şairsiz! Kadehi, şişeyi devirirken bile edebiyat yapmayız mı, şiirler söyler, şiirleri besteler, şarkılar söylemeyiz mi! Söylerken coşup şenlenmeyiz mi, sevdiğimize, sevdiklerimize serenad yapmayız mı en keyifli anlarımızda! Ayrılınca en yakınlarımızdan, mektuplarımızda anlatmayız mı sanatlı, şatafatlı sözcüklerle hislerimizi, hasretimizi… Edebiyat yapmayız mı yani, en yaşanabilir anlarımızda…

Okumak, en güzel duyguları; hasretleri, sevgileri, aşkları, özlemleri okumak ve yorumlamak ne zevkli iştir! Yaşamın lezzeti, gençliğin ümidi, yaşlılığın tesellisi hep edebiyat, hep şiir, hep şair… Hadi sen de al eline bir kitap. Yudumlarken çayını göz ucunla süz sarı, beyaz sayfaları. Lezzetine varınca okumanın, anlamanın sen de hak vereceksin bana. İçine çek kitabın kokusunu, sayfalarını çevir yavaş yavaş, not et, altını çiz sevdiğin cümlelerin, kelimelerin… Hayal et, canlandır zihninde yazılanları, kendini hisset o deryanın içinde.

Boşver kağıdı, pis yediliyi, boşver taşı, döşemeyi! Boşver içkiyi, kumarı, dumanı, durduranı! Boşver tembelliği, uyuşukluğu, boşvermişliği…  Hadi sen de bir kitap al eline, oku, oku, oku…