O, radyoda yıllarca gece programlarımın sadık dinleyicisi ve katılımcısı idi.
Telefonla yayına katılır, bildiği kadarıyla ve elinin altındaki kitaplardan, takvim yapraklarından bulabildiği kadarıyla o gecenin ağırlıklı konusu etrafından konuşur, güzel sözler, ayeti kerimeler ve hadisi şerifler okurdu.
Geçtiğimiz 10 yılda ben bir radyo programcısı değildim ama onunla irtibatımızı hiç kesmedik. Kâh o, kâh biz bayramlarda, kandillerde, özel günlerde aradık birbirimizi.
O hep şunu söyledi, söylemeye devam ediyor, “Programlarınızdan çok şey öğrendim. Beni yayına aldınız, sabırla dinlediniz, ben de bir şeyler anlattım fakat zamanla anladım ki o programlarda hep bir şeyler öğretildi bana. Bazı bilgi eksikliklerim giderilirken hiç incitilmedim. Sabrınız ve inceliğinizle bana hep ders verdiniz, çok şey öğrettiniz.”
Beni yıllarca radyodan dinleyen, sonra da çocuklarından biri gibi gördüğünü, dualarında hep yer verdiğini söyleyen Ayşe teyzemizden söz ediyorum.
Perşembe akşamı ondan haber aldım. Hastaneden arıyordu. Ameliyat olmuş. O, şeker hastası idi yıllardır. Sağ bacağını dizkapağının altından kesmişler.
Son yıllarda böbrekleri de iflas ettiği için haftanın üç günü diyalize giriyordu. Şimdi sağ bacağı olmadığı için hayat biraz daha zorlaştı onun için.
İki kızı, bir oğlu var. Çocukları evli. Kendisi ameliyat öncesi, emekli eşiyle birlikte kalıyordu. Şimdi çocuklarının yanına daha çok misafir olacak.
Hastaneye ziyarete gideceğimi duyunca sevincinden ağlamış. Ziyaret sırasında da ağlamasını sürdürdü.
Bir gün önce doktoru onu taburcu etmek istediğinde kabul etmemiş. Cuma günü çıkabilecekken cumartesi gününü beklemiş. “Çok özel bir misafirim, evladım ziyaretime gelecek” demiş.
Duyunca üzüntü ve sevinci bir arada yaşadım.
“Ben öldüğümde şehir dışında olmazsanız cenazeme katılmanızı arzu ediyorum” dedi.
On yıl önce hastalandığında, evine ziyarete gitmiştim bir arkadaşımla. O zaman götürdüğümüz canlı çiçeğe 10 yıl boyunca bakmış, yaşatmış.
“Getirdiğiniz çiçek geçenlerde yeni kurudu” dedi.
İş yerine dönerken onun acılarını bir nebze de olsa unutmuş mutlu hali, sevinçten ağlayan gözleri ve dualarla kıpırdayan dudakları uzun süre hafızamdan silinmedi.
Şimdi ağlama sırası bende idi.
Bir kulun hacetini gidermekten, Allah’ın kullarını sevindirmekten daha güzel ne olabilirdi ki?
Dudaklarımdan dökülen hamd ve şükür cümleleri, “Bugün bir kulunun sevincine vesile olmayı nasip ettiğin için sana şükürler olsun Yarabbi!” oldu.
Bir de Yunus’u andım:
“Bir hastaya vardın ise
Bir içim su verdin ise
Yarın anda karşı gele
Hak şarabın içmiş gibi”
Yorum Ekle
Arkadaşına Gönder
Yazdır
